Novel@cartoonclub.kmutt

.....ชายคนนั้น สัมผัสใบไม้สีแดงสดอย่างแผ่วเบา หันไปหาหัวของหญิงสาว
"ยังงดงามเช่นเดิมนะ ต้นไม้โลหิตของเจ้าพวกนี้"
หัวของหญิงสาวพลิกกลับมาตอบกลับชายหนุ่ม "อย่างไรซะพวกนี้ก็เป็นลูกๆของข้านี่ พวกชาวบ้านล่ะ"
ชายผู้นั้นเดินออกจากเงาไม้มาที่ศีรษะ ที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่ เขาใส่เสื้อคลุมทั้งตัว
รวมถึงฮู้ดที่คลุมศีรษะอย่างมิดชิด ชายหนุ่มเดินมาประคองหัวของหญิงสาวขึ้น
"ปลอดภัยแล้ว พวกชนเผ่าโรวาเนซคอยดูแลอยู่"เมื่อพูดเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินมาถึงรากไม้กองใหญ่ที่สุด
และวางศีรษะหญิงสาวลงบนนั้น รากไม้กองใหญ่ค่อยๆ กลายร่างเป็นหญิงสาวชาวบ้านคนเมื่อครู่อย่างช้า ๆ
คล้ายกับมีร่างคนค่อยๆผุดขึ้นมาจากพื้น เธอเดินไปยังม้าตัวหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่ ย่อตัวลงและลูบแก้มม้าดัวยความเอ็นดู
"ข้าขอบคุณเจ้าจริงๆ สำหรับยางไม้หอมระเหยของเจ้า ที่ทำให้เด็กพวกนี้ไม่โดนลูกหลงไปด้วย"
ที่แท้เหล่าม้าที่ล้มระเนระนาดก็แค่หลับไปเท่านั้น ชายหนุ่มเดินไปถึงต้นไม้โลหิตที่อยู่ข้างๆ หญิงสาว
"เป็นถึงสารระเหยที่ข้าทำมาพิเศษเชียวนะ ห่วงก็เพียงร่างกายของเจ้าที่รับสารของข้าเข้าไปมากต่างหาก"
เธอลุกขึ้นยืนสบตากับสายตาที่แสดงความเป็นห่วงภายใต้ผ้าคลุม
"ข้าไม่เป็นไรหรอก ก็เป็นสารที่เจ้าทำนี่นา ข้าเชื่อในตัวเจ้าอยู่แล้ว และยางไม้ของเจ้าทำได้ดีมากเลยนะ"
ชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ข้างต้นไม้โลหิตตรงหน้า เผยรอยยิ้มขึ้นภายใต้ผ้าคลุม เขาหัวเราะด้วยความพอใจเบาๆ
"เป็นเกียรติมาก ที่เทพารักษ์แห่งป่าโอดิสชมข้าขนาดนี้ แต่ฆ่าจนหมดแบบนี้ เราจะถามใครกันเล่า"
หญิงสาวเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน มองออกไปทางชายป่า
"ไม่หรอก เท่าที่ข้าสัมผัสได้ยังมีพวกของมันที่ยังมีชีวิตอยู่ที่หมู่บ้าน"
ชายหนุ่มเดินไปที่ข้างกายของเธอ "ข้าก็นึกว่าจะไม่ได้ใช้ยารีดความจริงที่ข้าทำมาแล้วสิ"
เขาหันมาหาหญิงสาวซึ่งมองไปยังควันที่ยังพวยพุ่งออกมาจากทางหมู่บ้าน ตาของเธอเริ่มเอ่อไปด้วยน้ำตา
หน้าของเธอทอแววโศกเศร้าออกมา แสงอัสดงสาดต้องร่างของทั้งสองคน ทิวทัศน์รอบๆ เริ่มกลายเป็นสีแดง
ชายหนุ่มโอบรั้งร่างอันบอบบางไว้แนบอก
"ไอมิน เจ้าไม่เหมาะกับสีหน้าเช่นนี้หรอก ไว้ใจข้าเถอะ ภายในคืนวันนี้เจ้าพวกนั้น จะต้องหายไปจากโลกนี้"
ไอมินเอาหน้าแนบอกกอดรัดชายหนุ่มไว้แน่น น้ำตาที่อั้นไว้ก็ไหลพร่างพรูออกมา
ร่างที่สั่นเทากล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น
"ข้าไม่สามารถเอาชีวิตเจ้าพวกนั้นด้วยมือของข้า ข้าไม่สามารถนำชีวิตพวกมันมาเซ่นศพพ่อกับแม่ของข้า
ข้าแค้นใจนัก แค้นพวกมัน และแค้นความไร้ความสามารถของตัวเอง จนในที่สุดชีวิตของชาวบ้านก็ต้องมาสูญเสียเพิ่มขึ้นอีก ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย"เมื่อกล่าวจบ เสียงร้องไห้ก็แผดดังอย่างไม่อาจอดกลั้นเอาไว้อีก
ชายหนุ่มเลิกฮู้ดที่คลุมหน้า ผมประบ่าที่ร้อยเรียงด้วยลูกปัดเผยออกมา เขากอดร่างของหญิงสาวที่ร้องไห้
กับอกของเขาไว้แน่น มือข้างหนึ่งลูบหัวของหญิงสาวที่แผดเสียงร้องไห้ไม่ต่างกับเด็ก
"เจ้าไม่ต้องโทษตัวเองไป พลังของเจ้าเพียงใช้ได้ในป่าเท่านั้น นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องแค้นใจ หากจะแค้นต้อง
แค้นเจ้าพวกนั้นที่ฆ่าคนราวกับผักปลา ข้าให้สัญญาในนามของข้า วายา จ้าวชาแมนแห่งวาลคิวเรีย เจ้าพวกนั้นต้องไม่มีชีวิตได้ชมแสงแรกของวันรุ่งขึ้น"
วายากล่าวด้วยเสียงหนักแน่น สายตาทอแววปวดร้าวและความเจ็บใจ ไอมินหยุดร้องไห้เงยหน้าขึ้นสบตากับ
ชายที่โอบกอดเธอด้วยความห่วงใย เธอกล่าวด้วยเสียงที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่
"หลังจากนำหัวพวกมันมาเซ่นหลุมศพของพ่อแม่ข้าแล้ว เจ้าต้องอยู่กับข้าสักสัปดาห์หนึ่งนะได้รึเปล่า"
ใบหน้าอ้อนวอนที่ยังคงแววโศกเศร้า ทั้งยังต้องกับแสงอาทิตย์อัสดง เกิดเป็นเสน่ห์ที่ไม่อาจหักห้ามใจ
วายาโอบศีรษะของไอมินไว้และค่อยๆโน้มศีรษะลง "ได้เลยข้าสัญญา"
ริมฝีปากของทั้งสองประกบกันจนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป

 

ติดตามตอนต่อไป....