Intro Axel (Dark Culture)
posted on 22 Oct 2011 20:23 by ccknovel in NyxBlacksmithภาพของหญิงสาวนางหนึ่งกำลังโลดแล่นท่ามกลางสมรภูมิ ที่อาบผืนแผ่นดินไปด้วยโลหิตสีชาติของผู้กล้า
และผู้บริสุทธิ์ นับไม่ถ้วน
อย่างสง่างาม และ เข้มแข็ง เธอคนนั้น สามารถปราบ อริศัตรูที่ผู้ที่พยายามสร้างภัยอันตรายต่อตนได้อย่าหมดสิ้น
...
นั้นมันเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของผมจริงหรือเปล่า หรือเป็นเพียงภาพความฝัน
ผมนั้นจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั้น
อักษร X บนกระดาษในมือ เป็นเพียงหลักฐานเดียวที่แสดงถึงตัวตนในอดีตของผม
"เฮ้ย!! เอ็กซ์เซ่ มัวเหม่อ อยู่ได้ จะเดินทางแล้วนะ" เสียงทักจากเพื่อนสาวร่วมสมาคม
ทำเอาผมสะดุ้งดังวิญญาณที่หลุดออกจากร่างไปยังที่แสนไกลได้กลับมาพำนัก ณ ที่เดิมอีกคราว
ทำเอาผมเด้งลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวประจำที่มุมห้องของดาบยาวประจำตัวที่อยู่ในห่อผ้าอย่างดี
เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไกลยังคงอยู่บนโต๊พร้อมด้วยสัมภาระอื่นๆ รอบตัว
ผมได้หันไปทางเพื่อนสาว แล้วพูดขึ้น"ไปกันเถอะ ไอรีน รีบๆไป ทำภารกิจ แล้ว รีบๆ กลับมานอน"
นั่นแหละ คำพูดประจำของผมที่ทำเอาเพื่อนๆ พากันเมิด หน้าหนี
แต่สำหรับเธอคนนี้ "นายนี่ นะ ตลกได้ ตลอดเวลาจริงๆ " ผมล่ะ ชอบสีหน้าของเธอตอนตอบแบบนี้จริงๆ เลย
===
ระหว่างทางเดินในถนนชนบทที่มุ่งหน้าไปยังภูเขาเรียบชายฝั่ง
คือไอรีนกับผมใช้กันเป็นประจำเพราะผู้คนใช้สัญจรน้อย
"นี่นายยังจำภารกิจเดี่ยวแรกของตัวเองได้หรือเปล่า ?" ไอรีนถามด้วยอาการสงสัย ซึ่ง คำถามนี้เอง
เริ่มนึก ถึงเหตุการณ์ "เมื่อ 5 ปีก่อนผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชื่ออะไร
รู้แต่ว่าผมต้องหนี หนี หนี เพื่อเอาชีวิตรอด"
แต่สิ่งที่ผมตอบเธอไป "เราจำไม่ได้ มันเป็นเรื่องไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไรน่ะ"
ไอรีนออกอาการผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดแต่คำตอบไม่ตรงกับสีหน้านั้นเป็นสิ่งที่ผมไม่เห็นฟ่วงเท่าไร
"ไม่เป็นไรหรอก แต่สำหรับฉันมันเป็นอะไรที่ จะจำจนวันตายเลยเนี่ย ต้องไปแต่งชุดอะไร
สยิวกิ้วพวกนั้นเนี่ย ชาตินี้ไม่เอาอีกแล้วนะ >< "
ทั้งๆผมไม่ได้พูดอะไรไปเท่าไร แต่เธอคนนี้
เป็นคนที่พูดมากซะจนผมรู้สึกว่าตัวเองพูดเยอะขึ้นกว่าสมัยตอนมาอยู่ที่สมาคมใหม่ๆ
"แล้วภารกิจงวดนนี้ทำอะไรล่ะเธอ" ผมถามตัดบท เล็กน้อย ซึ่งไอรียนก็ หยิบม้วนกระดาษ ออกมา
แล้วอ่านขึ้น อย่างเสียงดังแบบประชดประชันผม
===
และผู้บริสุทธิ์ นับไม่ถ้วน
อย่างสง่างาม และ เข้มแข็ง เธอคนนั้น สามารถปราบ อริศัตรูที่ผู้ที่พยายามสร้างภัยอันตรายต่อตนได้อย่าหมดสิ้น
...
นั้นมันเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของผมจริงหรือเปล่า หรือเป็นเพียงภาพความฝัน
ผมนั้นจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั้น
อักษร X บนกระดาษในมือ เป็นเพียงหลักฐานเดียวที่แสดงถึงตัวตนในอดีตของผม
"เฮ้ย!! เอ็กซ์เซ่ มัวเหม่อ อยู่ได้ จะเดินทางแล้วนะ" เสียงทักจากเพื่อนสาวร่วมสมาคม
ทำเอาผมสะดุ้งดังวิญญาณที่หลุดออกจากร่างไปยังที่แสนไกลได้กลับมาพำนัก ณ ที่เดิมอีกคราว
ทำเอาผมเด้งลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมตัวประจำที่มุมห้องของดาบยาวประจำตัวที่อยู่ในห่อผ้าอย่างดี
เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไกลยังคงอยู่บนโต๊พร้อมด้วยสัมภาระอื่นๆ รอบตัว
ผมได้หันไปทางเพื่อนสาว แล้วพูดขึ้น"ไปกันเถอะ ไอรีน รีบๆไป ทำภารกิจ แล้ว รีบๆ กลับมานอน"
นั่นแหละ คำพูดประจำของผมที่ทำเอาเพื่อนๆ พากันเมิด หน้าหนี
แต่สำหรับเธอคนนี้ "นายนี่ นะ ตลกได้ ตลอดเวลาจริงๆ " ผมล่ะ ชอบสีหน้าของเธอตอนตอบแบบนี้จริงๆ เลย
===
ระหว่างทางเดินในถนนชนบทที่มุ่งหน้าไปยังภูเขาเรียบชายฝั่ง
คือไอรีนกับผมใช้กันเป็นประจำเพราะผู้คนใช้สัญจรน้อย
"นี่นายยังจำภารกิจเดี่ยวแรกของตัวเองได้หรือเปล่า ?" ไอรีนถามด้วยอาการสงสัย ซึ่ง คำถามนี้เอง
เริ่มนึก ถึงเหตุการณ์ "เมื่อ 5 ปีก่อนผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชื่ออะไร
รู้แต่ว่าผมต้องหนี หนี หนี เพื่อเอาชีวิตรอด"
แต่สิ่งที่ผมตอบเธอไป "เราจำไม่ได้ มันเป็นเรื่องไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไรน่ะ"
ไอรีนออกอาการผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดแต่คำตอบไม่ตรงกับสีหน้านั้นเป็นสิ่งที่ผมไม่เห็นฟ่วงเท่าไร
"ไม่เป็นไรหรอก แต่สำหรับฉันมันเป็นอะไรที่ จะจำจนวันตายเลยเนี่ย ต้องไปแต่งชุดอะไร
สยิวกิ้วพวกนั้นเนี่ย ชาตินี้ไม่เอาอีกแล้วนะ >< "
ทั้งๆผมไม่ได้พูดอะไรไปเท่าไร แต่เธอคนนี้
เป็นคนที่พูดมากซะจนผมรู้สึกว่าตัวเองพูดเยอะขึ้นกว่าสมัยตอนมาอยู่ที่สมาคมใหม่ๆ
"แล้วภารกิจงวดนนี้ทำอะไรล่ะเธอ" ผมถามตัดบท เล็กน้อย ซึ่งไอรียนก็ หยิบม้วนกระดาษ ออกมา
แล้วอ่านขึ้น อย่างเสียงดังแบบประชดประชันผม
===
edit @ 22 Oct 2011 20:24:47 by CCKNovel